Motocykle

Yamaha XJ550 to klasyczny motocykl wypuszczony na rynek przez firmę z Nakajo w pierwszej połowie lat osiemdziesiątych. Ten 50 konny motocykl cechował się dobrymi właściwościami jezdnymi, był lekki i konkurencyjny cenowo. Ale 550 oferowała więcej niż wskazuje na to jej wygląd. Był to jeden z najszybszych motocykli w swojej klasie, gdy motocykl został wypuszczony na rynek, osiągnięcie prędkości maksymalnej 195 km/h z 550 ccm silnikiem było nie lada sztuką. Również przyśpieszenie było większe nawet niż w 750 ccm motocyklach.

Wyprodukowana w 1984 roku Magna miała pojemność 700 ccm i była „wynikiem” wprowadzenia w USA ustawy, która miała za zadanie ochronę miejscowych producentów motocykli – do USA można było sprowadzić maksymalnie 700 ccm motocykl. Jedną z cech charakterystycznych jest nisko umieszczone siodełko. Silnik posiada duży moment obrotowy. Geometra Hondy VF700 przypomina chopper.

Mimo wyglądu ulicznego dragstera, ten model Kawasaki dzięki małemu silnikowi, niskiej masie i nisko umiejscowionemu silnikowi, stał się popularny wśród początkujących użytkowników.

W ramie umieszczono umiejscowiono silniki o mocy 36 KM. Podwozie zachowuje się dobrze na szosie, na szczególna pochwałę zasługuje przedni hamulec, ale z krytyką spotyka się tylni hamulec.

EL250 jest spotykany na Polskim rynku wtórnym – jeśli ktoś szuka maszyny na początek, wówczas Kawasaki EL250/ZL 250 to motocykl dla niego.

Początek lat 90 przyniósł nową tendencję w projektowaniu motocykli – większy nacisk kładziono na spokojny charakter. Wprowadzenie wysokich norm emisji spalin doprowadził do znacznego wyhamowania wyścigu zbrojeń między najważniejszymi producentami. W nowych konstrukcjach nawiązywano często do wzorców sprzed lat. Zaprezentowany w 91 roku model CB750, który nawiązywał do legendarnego motocykla z 69 roku.

W CB750 silnik umieszczono w zamkniętej ramie z rur stalowych o okrągłym przekroju. Klasyczne podwozie oparto o widelec teleskopowy i dwa elementy resorując tłumiące z tył. Opór powietrza sprawiał, że maksymalna prędkość jaką mógł osiągnąć kierujący to 177 km/h, a osiągnięcie maksymalnej katalogowej prędkości 193 km/h było wręcz niemożliwe.

Niewątpliwe zalety Hondy CB750 to niskie zużycie paliwa, stylistyka i jakość wykonania.

Klasyczny wygląd podkreśla duży chromowany reflektor.

Na rynku motocykli, tak jak w każdym innym, nadszedł czas na specjalizację. Jednym z oczekiwań klientów był motocykl uniwersały motocykl – tak właśnie powstały funbike, w których największy nacisk był położony na uniwersalizm i maksymalizację satysfakcji w użytkowaniu. Właśnie takim motocyklem było Kawasaki KLE500. Zaprezentowany w 1990 roku motocykl zaczął być sprzedawany w rok później. Motocykl powstał na bazie podwozia typu enduro i silnika motocykla turystyczno-sportowego. Do wad KLE500 można zaliczyć skrzynie biegów, które w pierwszych wersjach tego modelu były dość awaryjne. Poza tym to co przemawiało na niekorzyść to duże zużycie paliwa – zdarzało się że obciążony motor spalał na autostradzie nawet 11 litrów paliwa. Minimalne spalanie oscylowało wokół 4 litrów.

Na początku lat 90 wśród światowej czołówki w klasie 750 znajdowały się aż dwa motocykle Yamacha. To właśnie klasa 750 była najbardziej prestiżowo traktowana przez producentów - stanowiła alternatywę dla silniejszych, ale mniej zwrotnych motocykli klasy 1000, 1100 i 1200ccm. Dodatkowo motory z tej klasy stanowiły korzystny stosunek mocy do masy. W 1992 roku skonstruowanie nowego sportowego motocykla stało się koniecznością dla Yamachy.

Do napędu nowego motocykla użyto nowego silnika, który był zmodyfikowaną wersją rozwiązania znanego z FZR.

Nowatorskim rozwiązaniem było też zastosowanie systemu EXUP, który regulując wylot gazów, zwiększa moc silnika o 20 procent.

Rama, wykonana z profili aluminiowych, została dopracowana ze szczególna pieczołowitością. Do tłumienia drgań użyto centralny amortyzator firmy Blistein.

Innym nowatorskim rozwiązaniem było zastosowanie wyścigowego układu hamulcowego.

Yamaha YZF750R to motocykl bardzo udany – był on dostępny w katalogach 1998 roku, kiedy to pojawił się YZF R7.

W połowie lat osiemdziesiątych w USA powoli zaczęła mijać moda na japońskie softchoppery. Miłośnicy motocykli wzorowanych na legendarnych amerykańskich jednośladach chcieli czegoś więcej niż tylko szerokiej tylnej opony, profilowanej kanapy czy silnika z rzędowym układem cylindrów. Amerykanie chcieli czegoś bardziej podobnego do motocykla Harley-Davidson, oferowanego oczywiście po japońskich cenach.

Pod koniec lat osiemdziesiątych, Honda zaprezentowała model VT1100C, jednak mało zachęcająca cena oraz pojawienie się w tym samym czasie konkurencyjnych motocykli o większych pojemnościach skokowych, sprawiły że Honda XV1100C nie cieszyła się wielkim wzięciem.

Po czterech latach wprowadzono wersję C2, w której większy nacisk położono na upodobnienie go do Harleya – motocykl zyskał wygląd cruisera, a modyfikacje silnika sprawiły że bardziej wibrował.

Widlasty silnik o koncie rozchylenia cylindrów 75 stopni, otworzył drogę firmie Yamaha do budowy choperów z prawdziwego zdarzenia. Skonstruowano dwa modele tych jednostek napędowych, jeden zamontowany w TR1 a drugi w XV750.

Pierwszą próbą skonstruowania chopera w oparciu o tą konstrukcję był model XV1000SE. Nisko umieszczona kanapa i widlasty silnik o dużej pojemności czyniły z niego pełnowartościowy klasyk. Pod względem parametrów silnik tego motocykla niewiele ustępował wzorcom zza oceanu, a był on mieszanką konstrukcji znanych z XV750 i TR1. Silnik ten przystosowano do napędzania tylnego koła wałem Kardana.

Wprowadzając na rynek Europejski, Yamaha XV535, firma przewidywała wzrost zainteresowania klasycznymi konstrukcjami w Europie.

Nowy chopper został pozbawiony wad soft-chopperów, przejmując jednocześnie ich zalety. Ten wykonany z niezwykłą pieczołowitością motocykl miał najpierw trafić do USA, ale poprzez „prywatny” import XV535 podbiła prędko Europę. W 1992 roku Yamaha XV535 była już najlepiej sprzedającym się motorem na starym kontynencie. Taki sukces to zasługa głównie „zalet wizualnych” - bogato chromowanych detali, imponującemu ożebrowaniu cylindrów i perfekcyjnego wykończenia pojazdu. Jedyna wada to mały, umieszczony pod kanapą, zbiornik paliwa, który pomieścił tylko 8,5 litra paliwa – to wystarczyło do zrobienia 100 km przy ostrej jeździe.

XV535 to motocykl, który prowadzi się bardzo łatwo, jest zwrotny, a prowadzący ma zapewniony wysoki komfort jazdy.

Używana Yamaha Virago kosztuje kilka tysięcy złotych, może więc być wspaniały rozwiązaniem dla osób, które zamierzają rozpocząć swoją przygodę z motocyklami.