Motocykle

Yamaha XJ550 to klasyczny motocykl wypuszczony na rynek przez firmę z Nakajo w pierwszej połowie lat osiemdziesiątych. Ten 50 konny motocykl cechował się dobrymi właściwościami jezdnymi, był lekki i konkurencyjny cenowo. Ale 550 oferowała więcej niż wskazuje na to jej wygląd. Był to jeden z najszybszych motocykli w swojej klasie, gdy motocykl został wypuszczony na rynek, osiągnięcie prędkości maksymalnej 195 km/h z 550 ccm silnikiem było nie lada sztuką. Również przyśpieszenie było większe nawet niż w 750 ccm motocyklach.

Wyprodukowana w 1984 roku Magna miała pojemność 700 ccm i była „wynikiem” wprowadzenia w USA ustawy, która miała za zadanie ochronę miejscowych producentów motocykli – do USA można było sprowadzić maksymalnie 700 ccm motocykl. Jedną z cech charakterystycznych jest nisko umieszczone siodełko. Silnik posiada duży moment obrotowy. Geometra Hondy VF700 przypomina chopper.

Mimo wyglądu ulicznego dragstera, ten model Kawasaki dzięki małemu silnikowi, niskiej masie i nisko umiejscowionemu silnikowi, stał się popularny wśród początkujących użytkowników.

W ramie umieszczono umiejscowiono silniki o mocy 36 KM. Podwozie zachowuje się dobrze na szosie, na szczególna pochwałę zasługuje przedni hamulec, ale z krytyką spotyka się tylni hamulec.

EL250 jest spotykany na Polskim rynku wtórnym – jeśli ktoś szuka maszyny na początek, wówczas Kawasaki EL250/ZL 250 to motocykl dla niego.

Początek lat 90 przyniósł nową tendencję w projektowaniu motocykli – większy nacisk kładziono na spokojny charakter. Wprowadzenie wysokich norm emisji spalin doprowadził do znacznego wyhamowania wyścigu zbrojeń między najważniejszymi producentami. W nowych konstrukcjach nawiązywano często do wzorców sprzed lat. Zaprezentowany w 91 roku model CB750, który nawiązywał do legendarnego motocykla z 69 roku.

W CB750 silnik umieszczono w zamkniętej ramie z rur stalowych o okrągłym przekroju. Klasyczne podwozie oparto o widelec teleskopowy i dwa elementy resorując tłumiące z tył. Opór powietrza sprawiał, że maksymalna prędkość jaką mógł osiągnąć kierujący to 177 km/h, a osiągnięcie maksymalnej katalogowej prędkości 193 km/h było wręcz niemożliwe.

Niewątpliwe zalety Hondy CB750 to niskie zużycie paliwa, stylistyka i jakość wykonania.

Klasyczny wygląd podkreśla duży chromowany reflektor.

Na rynku motocykli, tak jak w każdym innym, nadszedł czas na specjalizację. Jednym z oczekiwań klientów był motocykl uniwersały motocykl – tak właśnie powstały funbike, w których największy nacisk był położony na uniwersalizm i maksymalizację satysfakcji w użytkowaniu. Właśnie takim motocyklem było Kawasaki KLE500. Zaprezentowany w 1990 roku motocykl zaczął być sprzedawany w rok później. Motocykl powstał na bazie podwozia typu enduro i silnika motocykla turystyczno-sportowego. Do wad KLE500 można zaliczyć skrzynie biegów, które w pierwszych wersjach tego modelu były dość awaryjne. Poza tym to co przemawiało na niekorzyść to duże zużycie paliwa – zdarzało się że obciążony motor spalał na autostradzie nawet 11 litrów paliwa. Minimalne spalanie oscylowało wokół 4 litrów.

Na początku lat 90 wśród światowej czołówki w klasie 750 znajdowały się aż dwa motocykle Yamacha. To właśnie klasa 750 była najbardziej prestiżowo traktowana przez producentów - stanowiła alternatywę dla silniejszych, ale mniej zwrotnych motocykli klasy 1000, 1100 i 1200ccm. Dodatkowo motory z tej klasy stanowiły korzystny stosunek mocy do masy. W 1992 roku skonstruowanie nowego sportowego motocykla stało się koniecznością dla Yamachy.

Do napędu nowego motocykla użyto nowego silnika, który był zmodyfikowaną wersją rozwiązania znanego z FZR.

Nowatorskim rozwiązaniem było też zastosowanie systemu EXUP, który regulując wylot gazów, zwiększa moc silnika o 20 procent.

Rama, wykonana z profili aluminiowych, została dopracowana ze szczególna pieczołowitością. Do tłumienia drgań użyto centralny amortyzator firmy Blistein.

Innym nowatorskim rozwiązaniem było zastosowanie wyścigowego układu hamulcowego.

Yamaha YZF750R to motocykl bardzo udany – był on dostępny w katalogach 1998 roku, kiedy to pojawił się YZF R7.

W połowie lat osiemdziesiątych w USA powoli zaczęła mijać moda na japońskie softchoppery. Miłośnicy motocykli wzorowanych na legendarnych amerykańskich jednośladach chcieli czegoś więcej niż tylko szerokiej tylnej opony, profilowanej kanapy czy silnika z rzędowym układem cylindrów. Amerykanie chcieli czegoś bardziej podobnego do motocykla Harley-Davidson, oferowanego oczywiście po japońskich cenach.

Pod koniec lat osiemdziesiątych, Honda zaprezentowała model VT1100C, jednak mało zachęcająca cena oraz pojawienie się w tym samym czasie konkurencyjnych motocykli o większych pojemnościach skokowych, sprawiły że Honda XV1100C nie cieszyła się wielkim wzięciem.

Po czterech latach wprowadzono wersję C2, w której większy nacisk położono na upodobnienie go do Harleya – motocykl zyskał wygląd cruisera, a modyfikacje silnika sprawiły że bardziej wibrował.

Widlasty silnik o koncie rozchylenia cylindrów 75 stopni, otworzył drogę firmie Yamaha do budowy choperów z prawdziwego zdarzenia. Skonstruowano dwa modele tych jednostek napędowych, jeden zamontowany w TR1 a drugi w XV750.

Pierwszą próbą skonstruowania chopera w oparciu o tą konstrukcję był model XV1000SE. Nisko umieszczona kanapa i widlasty silnik o dużej pojemności czyniły z niego pełnowartościowy klasyk. Pod względem parametrów silnik tego motocykla niewiele ustępował wzorcom zza oceanu, a był on mieszanką konstrukcji znanych z XV750 i TR1. Silnik ten przystosowano do napędzania tylnego koła wałem Kardana.

Wprowadzając na rynek Europejski, Yamaha XV535, firma przewidywała wzrost zainteresowania klasycznymi konstrukcjami w Europie.

Nowy chopper został pozbawiony wad soft-chopperów, przejmując jednocześnie ich zalety. Ten wykonany z niezwykłą pieczołowitością motocykl miał najpierw trafić do USA, ale poprzez „prywatny” import XV535 podbiła prędko Europę. W 1992 roku Yamaha XV535 była już najlepiej sprzedającym się motorem na starym kontynencie. Taki sukces to zasługa głównie „zalet wizualnych” - bogato chromowanych detali, imponującemu ożebrowaniu cylindrów i perfekcyjnego wykończenia pojazdu. Jedyna wada to mały, umieszczony pod kanapą, zbiornik paliwa, który pomieścił tylko 8,5 litra paliwa – to wystarczyło do zrobienia 100 km przy ostrej jeździe.

XV535 to motocykl, który prowadzi się bardzo łatwo, jest zwrotny, a prowadzący ma zapewniony wysoki komfort jazdy.

Używana Yamaha Virago kosztuje kilka tysięcy złotych, może więc być wspaniały rozwiązaniem dla osób, które zamierzają rozpocząć swoją przygodę z motocyklami.

Seria Kawasaki ZL pojawiła się na drogach w połowie lat osiemdziesiątych. Motocykl ten powstał jako swoista mieszanka choppera, klasyka i muscle bike. Do atutów tego motocykla można zaliczyć dobre przyśpieszenie i zapas mocy. Nie dziwi to jednak skoro do napędu urzyto nowo skonstruowanego silnika, który napędzał sportowy GPZ900R. Dla Europejczyków przygotowano słabszą wersję z silnikiem 600ccm – na starym kontynencie dostępna od 1986 roku.

Kawasaki ZL600 było mało awaryjnym motocyklem, ale miało pewne wady. Pierwsza to spore zapotrzebowanie na olej, poza tym awaryjny był też rozrusznik.

Klasyk Kawasaski cieszył się sporą sympatią – był dynamiczniejszy od czoperów I oferował wygodną jazdę. Kolejną zaletą to niewygórowana cena.